بازدید خبر: 2
احسان رنجبران_ پایگاه خبری «معدن نامه»: در شرایطی که کاهش عیار ذخایر، افزایش هزینه‌های تولید، محدودیت‌های زیرساختی و دشواری تأمین انرژی، سودآوری پروژه‌های معدنی را در سراسر جهان تحت فشار قرار داده است، یک مطالعه جدید از شرکت مشاوره‌ای GEM Mining Consulting از تغییر یک پارادایم مهم در صنعت معدن خبر می‌دهد که این تغییر می‌تواند میلیاردها دلار ارزش اقتصادی جدید ایجاد کند.
این گزارش با معرفی شاخص «ارزش بالقوه ناحیه معدنی» (DPVI) تأکید می‌کند که دوران نگاه به هر معدن به‌عنوان یک پروژه مستقل رو به پایان است و آینده صنعت در توسعه «ناحیه‌های معدنی» نهفته است که در این مناطق چند معدن، کارخانه فرآوری، زیرساخت‌های حمل‌ونقل، شبکه برق، منابع آب و حتی برنامه‌های توسعه‌ای به‌صورت یکپارچه مدیریت می‌شوند.
ارزشی که از دل همکاری متولد می‌شود
بررسی ۴۹ ناحیه معدنی در نقاط مختلف جهان نشان می‌دهد آنچه مزیت رقابتی ایجاد می‌کند صرفاً وجود ذخایر بزرگ معدنی نیست بلکه توانایی شرکت‌ها در استفاده مشترک از زیرساخت‌ها و هماهنگی در توسعه منطقه‌ای است.
در چنین مدلی شرکت‌های معدنی می‌توانند به جای احداث جداگانه جاده، خطوط انتقال برق، خطوط ریلی، کارخانه‌های فرآوری، تأسیسات آب‌شیرین‌کن یا باطله‌برداری، این سرمایه‌گذاری‌ها را به‌صورت مشترک انجام دهند که علاوه بر کاهش هزینه سرمایه‌گذاری، زمان اجرای پروژه‌ها را نیز کوتاه‌تر می‌کند.
به اعتقاد نویسندگان این گزارش، با سخت‌تر شدن دریافت مجوزهای زیست‌محیطی و افزایش محدودیت‌های منابع آب، همکاری میان شرکت‌ها به مهم‌ترین مزیت رقابتی صنعت معدن در دهه آینده تبدیل خواهد شد.
ایران کشوری با ظرفیت شکل‌گیری ناحیه‌های معدنی
اگرچه در این مطالعه نامی از ایران برده نشده اما بسیاری از ویژگی‌هایی که برای ایجاد ناحیه‌های معدنی موفق که در آن برشمرده شده‌اند در ایران نیز وجود دارند.
ایران یکی از معدود کشورهایی است که بخش بزرگی از ذخایر معدنی آن به‌صورت خوشه‌ای و در مناطق مشخص متمرکز شده است. زنجیره‌های بزرگ سنگ آهن، مس، سرب و روی، زغال‌سنگ و حتی عناصر نادر خاکی در برخی استان‌ها ظرفیت ایجاد ناحیه‌های معدنی را دارند.
برای مثال در استان کرمان معادن بزرگ سنگ آهن گل‌گهر، معادن مس سرچشمه، میدوک، دره آلو، معادن زغال‌سنگ و ده‌ها واحد صنعتی در فاصله‌ای نسبتاً نزدیک از یکدیگر قرار گرفته‌اند. همچنین در یزد مجموعه‌ای از معادن سنگ آهن، کارخانه‌های فولاد، گندله‌سازی و زیرساخت‌های حمل‌ونقل شکل گرفته که می‌تواند نمونه‌ای از یک ناحیه معدنی باشد.
در شرق کشور نیز پروژه‌های بزرگی مانند معدن مس جانجا، ذخایر طلای سیستان و بلوچستان و ظرفیت‌های معدنی خراسان جنوبی امکان توسعه یک قطب معدنی جدید را فراهم می‌کنند.
صرفه‌جویی در هزینه: مهم‌ترین دستاورد
یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های امروز معادن ایران، هزینه بالای توسعه زیرساخت است. هر معدن برای خود به خطوط انتقال برق، جاده، خطوط ریلی، تأمین آب، کارخانه فرآوری، انبار، تأسیسات تعمیراتی و خدمات پشتیبانی نیاز دارد که گاهی این سرمایه‌گذاری‌هایی از هزینه توسعه خود معدن نیز بیشتر می‌شوند.
اما در مدل ناحیه معدنی این زیرساخت‌ها می‌توانند به‌صورت مشترک طراحی شوند. برای نمونه یک نیروگاه اختصاصی می‌تواند برق چندین معدن و کارخانه را تأمین کند، یک خط انتقال آب می‌تواند به جای یک پروژه، چند مجتمع معدنی را پوشش دهد و یک کارخانه فرآوری با ظرفیت بالا می‌تواند خوراک چند معدن کوچک‌تر را دریافت کند.
نتیجه چنین مدلی کاهش قابل توجه هزینه تولید، افزایش بهره‌وری سرمایه و رقابت‌پذیرتر شدن محصولات معدنی در بازارهای جهانی خواهد بود.
راهکاری برای عبور از بحران انرژی
موضوع ناحیه‌های معدنی برای ایران از زاویه دیگری نیز اهمیت دارد. صنایع معدنی و فولادی ایران طی سال‌های اخیر با محدودیت شدید برق و گاز مواجه بوده‌اند که این محدودیت بارها موجب کاهش تولید و توقف خطوط تولید شده است.
در قالب توسعه ناحیه‌های معدنی، امکان احداث نیروگاه‌های مشترک، مزارع خورشیدی بزرگ، خطوط انتقال اختصاصی و حتی تأسیسات ذخیره انرژی برای چندین شرکت به‌طور هم‌زمان فراهم می‌شود.
این رویکرد علاوه بر کاهش هزینه‌ها، تاب‌آوری زنجیره معدن و صنایع معدنی را نیز افزایش می‌دهد.
کوچک‌ترها هم برنده می‌شوند
یکی از مهم‌ترین مزایای این مدل ایجاد فرصت برای معادن کوچک و متوسط است. بسیاری از معادن کوچک ایران به دلیل ناتوانی در تأمین زیرساخت، سرمایه یا احداث کارخانه فرآوری، سال‌هاست غیرفعال مانده‌اند یا با ظرفیت پایین کار می‌کنند.
اگر این معادن در قالب یک ناحیه معدنی سازمان‌دهی شوند، می‌توانند از زیرساخت‌های مشترک استفاده کرده و بدون تحمل هزینه‌های سنگین اولیه وارد چرخه تولید شوند. این موضوع علاوه بر افزایش اشتغال، به فعال‌سازی ذخایر معدنی راکد کشور نیز کمک خواهد کرد.
از معدن منفرد تا اکوسیستم معدنی
تجربه کشورهای پیشرو نشان می‌دهد آینده صنعت معدن تنها به کشف ذخایر جدید وابسته نیست، بلکه به نحوه مدیریت دارایی‌های موجود بستگی دارد.
ایران با برخورداری از ذخایر گسترده معدنی، تمرکز جغرافیایی بسیاری از معادن، وجود شرکت‌های بزرگ معدنی و فولادی و نیاز روزافزون به کاهش هزینه‌های تولید، یکی از کشورهایی است که می‌تواند از الگوی توسعه ناحیه‌های معدنی بیشترین بهره را ببرد.
در شرایطی که توسعه زیرساخت، تأمین انرژی، آب و حمل‌ونقل به چالش مشترک همه فعالان این بخش تبدیل شده است، حرکت از «معدن‌داری منفرد» به سمت «اکوسیستم‌های معدنی یکپارچه» می‌تواند نه‌تنها میلیاردها دلار ارزش اقتصادی جدید خلق کند، بلکه مسیر تازه‌ای برای افزایش بهره‌وری، جذب سرمایه‌گذاری و ارتقای جایگاه معدن ایران در بازارهای جهانی بگشاید.