بازدید خبر: 2
سهیل آل رسول، نایب‌رئیس کمیسیون خدمات فنی مهندسی و احداث اتاق بازرگانی ایران در گفتگو با خبرنگار «معدن نامه» بیان کرد: آنچه برای سهم حمل و جابجایی بار و مسافر در برنامه ششم پیش‌بینی‌شده بود کمتر از نصف محقق شده و می‌توان گفت که ما در برنامه ششم عقب‌گرد داشته‌ایم. کریدورهای خیلی مهم ترانزیتی که می‌توانست برای حمل بار خصوصاً در شمال به جنوب و جنوب به شمال غرب نقش مهمی ایفا کند را عملاً تکمیل نکرده‌ایم و با رونمایی که از خط حمل بار هندوستان به اروپا اخیراً در اجلاس بریکس انجام شد و بخش مهمی از آن خطوط ریلی جنوب خلیج‌فارس است وارد یک مرحله خطرناک می‌شویم که به عبارتی انزوای ما از حمل‌ونقل بار به‌خصوص ریلی است.
آل رسول افزود: علی‌رغم این‌که دولت قبلی و فعلی توسعه حوزه‌های زیرساختی ریلی را جزء اولویت‌هایشان مطرح کرده‌اند، به دو دلیل عمده ما در این بخش به نتیجه نرسیده‌ایم. اول این‌که پروژههای حمل‌ونقل ریلی برخلاف پروژههای حمل‌ونقل خودرویی، هزینه‌های زیرساختی قابل‌توجهی دارند و در چند سال اخیر منابع مالی کافی در پروژههای عمرانی نداشته‌ایم و سهم این بخش هرسال کاهش پیداکرده و تأمین مالی خوبی انجام‌نشده است.
وی ادامه داد: دلیل بعدی هم این است که تحت‌الشعاع فقدان یک طرح جامع در کشور برخی از نماینده‌های مجلس و دیگر ذی‌نفعان با تأثیرگذاری، خطوط ریلی را در دستور کار قرار داده‌اند که جزء ضروریات اولیه نبوده و بعد از بهره‌برداری هیچ مزیت مالی و یا توجیه اقتصادی دربرنداشته است. تعدد پروژههای ریلی باعث شده کریدورهای کلیدی که می‌‌بایست خاتمه پیدا می‌کرد ازجمله کریدور شرق کشور یعنی چابهار زاهدان، زاهدان بیرجند، اتصال کریدور شرق به شمال و همین‌طور تکمیل راه‌آهن قزوین رشت، رشت به انزلی و رشت به آستارا به نتیجه نرسد و مانع از این شود که از ظرفیت‌های حمل‌ونقل ریلی بهره‌برداری کنیم.
عضو اتاق بازرگانی ایران تصریح کرد: در این سال‌ها هیچ خط مسافری برقی را نتوانسته‌ایم به مجموعه شبکه راه‌آهن اضافه کنیم، اگر خط سریع‌السیر برقی در مسیر تهران اصفهان داشته باشیم سهم قابل‌توجهی از توسعه را به خودش اختصاص می‌دهد، فاصله زمانی سفر کاهش چشمگیری پیدا می‌کند ضمن این‌که امنیت بالایی نیز دارد.
آل رسول بیان کرد: خطوط شبکه اصلی را خود دولت‌ها باید احداث کنند، بعدازاین شرکت‌ها می‌توانند با احداث خطوط تجاری خود را به شبکه اصلی متصل کنند. در این زمینه می‌توان از سرمایه شرکت‌های بزرگ ذی‌نفع بهره برد و این اقدام برای آن‌ها توجیه‌پذیر است. متأسفانه سهم بودجه عمرانی سال‌های اخیر کاهش پیداکرده است و تعداد پروژههای نیمه‌تمام در حوزه ریلی هم قابل‌توجه است.
این فعال اقتصادی در پایان گفت: هدف‌گذاری‌ها در حوزه حمل‌ونقل ریلی از جنس احکام است و بسیاری از ویژگی‌هایی که در برنامه پنجم و ششم پیش‌بینی‌شده بود محقق نشده است. در برنامه هفتم هم به حوزه ریلی در یک‌فصل جداگانه مانند مسکن پرداخته نشده است.