بازدید خبر: 3
به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه»، آمار ۱۰ ماهه زنجیره فولاد کشور نشان می‌دهد تولید فولاد ایران در سال ۱۴۰۴ با وجود محدودیت‌های انرژی همچنان در مسیر رشد قرار دارد. افزایش قابل توجه تولید محصولات میانی و آهن اسفنجی، در کنار کند شدن رشد تولید کنسانتره و گندله سنگ‌آهن، تصویری دوگانه از مدیریت تولید و چالش‌های پیش روی تأمین مواد اولیه در صنعت فولاد ترسیم می‌کند.
رشد تولید فولاد: مدیریت تولید در شرایط ناترازی انرژی
انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران با انتشار آمار تولید ۱۰ ماهه سال ۱۴۰۴، از تداوم روند افزایشی تولید در زنجیره فولاد کشور خبر داده است. بر اساس این گزارش حجم تولید کل محصولات فولادی نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۱.۲ درصد افزایش یافته است. هرچند این میزان رشد محدود به نظر می‌رسد، اما در شرایطی که صنعت فولاد با چالش‌های جدی در حوزه انرژی مواجه بوده، نشان‌دهنده مدیریت تولید و حفظ پایداری خطوط تولید در واحدهای فولادسازی است.
در این میان محصولات میانی زنجیره فولاد رشد پررنگ‌تری را تجربه کرده‌اند، به‌طوری‌که حجم تولید این بخش با افزایش ۸.۱ درصدی همراه بوده است. این موضوع بیانگر تمرکز فولادسازان بر حفظ و تقویت حلقه‌های پایه‌ای زنجیره و جلوگیری از ایجاد وقفه در جریان تولید است.
آهن اسفنجی جلوتر از مواد اولیه: ناهماهنگی در بالادست زنجیره
بررسی آمار بخش بالادستی زنجیره فولاد حاکی از رشد تولید مواد اولیه است، اما این رشد در تمامی حلقه‌ها هم‌راستا نبوده است. تولید آهن اسفنجی در ۱۰ ماهه امسال نسبت به دوره مشابه سال گذشته ۱۳.۸ درصد افزایش یافته. این رشد بیش از هر چیز ناشی از ورود ظرفیت‌های جدید به مدار تولید عنوان می‌شود.
در مقابل تولید کنسانتره سنگ‌آهن ۶.۶ درصد و تولید گندله سنگ‌آهن تنها ۱.۲ درصد افزایش داشته است. علاوه بر این روند ماهانه نشان می‌دهد شتاب رشد تولید کنسانتره و گندله نسبت به ماه‌های گذشته کاهش یافته که این موضوع می‌تواند به‌عنوان هشداری جدی برای واحدهای احیای مستقیم تلقی شود.
فاصله قابل توجه میان رشد تولید آهن اسفنجی و رشد محدود گندله، احتمال تشدید کمبود مواد اولیه برای واحدهای احیای مستقیم را در ماه‌های آینده افزایش می‌دهد. در صورت تداوم این مسئله، این موضوع می‌تواند به یکی از گلوگاه‌های اصلی زنجیره فولاد کشور تبدیل شود.
تیرآهن در مسیر ترمیم: اثرگذاری ظرفیت‌های جدید بخش خصوصی
در بخش محصولات نهایی، آمارها از افت تولید برخی محصولات حکایت دارد. تولید تیرآهن در ۱۰ ماهه سال جاری نسبت به مدت مشابه سال قبل ۱۶.۵ درصد کاهش یافته که بیشترین میزان افت در میان محصولات زنجیره فولاد محسوب می‌شود.
بااین‌حال بررسی روند ماه‌های اخیر نشان می‌دهد شدت این کاهش نسبت به گذشته کمتر شده است. این تغییر روند به عملیاتی شدن ظرفیت‌های جدید در بخش خصوصی و ورود خطوط تازه تولید تیرآهن نسبت داده می‌شود که می‌تواند در ادامه سال، به بهبود وضعیت تولید این محصول منجر شود.
بازگشت ورق‌های فولادی: سیگنال مثبت برای صنایع پایین‌دستی
یکی از نکات مثبت آمار ۱۰ ماهه امسال، خروج تولید ورق‌های فولادی از روند کاهشی است. پس از چند ماه افت، تولید این محصولات دوباره افزایش یافته و تقریباً به سطح تولید مدت مشابه سال گذشته رسیده است.
این تحول برای صنایع پایین‌دستی فولاد اهمیت بالایی دارد، چرا که کاهش تولید ورق در ماه‌های گذشته فشار قابل توجهی بر زنجیره مصرف‌کننده فولاد وارد کرده بود. بازگشت ثبات به این بخش می‌تواند نشانه‌ای امیدوارکننده برای تداوم فعالیت صنایع وابسته باشد.
رشد شمش فولادی و ضرورت تقویت صادرات
در بخش میانی زنجیره، تولید شمش فولادی با رشد ۸.۶ درصدی همراه بوده است که تقریباً بیش از دو برابر رشد تولید مقاطع طویل فولادی برآورد می‌شود. این اختلاف نشان می‌دهد بخشی از تولید شمش، جذب بازار داخلی نشده و مازاد عرضه در این بخش شکل گرفته است.
در چنین شرایطی توسعه صادرات شمش فولادی به‌عنوان یک ضرورت مطرح می‌شود که می‌تواند ضمن متعادل‌سازی بازار داخلی، به افزایش ارزآوری صنعت فولاد کشور نیز کمک کند.
جمع‌بندی
آمار ۱۰ ماهه سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد صنعت فولاد ایران با وجود محدودیت‌های انرژی، همچنان توانسته مسیر رشد تولید را حفظ کند. بااین‌حال ناهماهنگی میان رشد ظرفیت‌های احیای مستقیم و کند شدن تولید مواد اولیه، در کنار چالش جذب تولید شمش در بازار داخلی از جمله مسائلی است که نیازمند توجه جدی سیاست‌گذاران و فعالان این صنعت در ماه‌های پیش رو خواهد بود.