بازدید خبر: 2
پایگاه خبری «معدن نامه»: در شرایطی که صنایع فولادی و معدنی کشور همچنان با پیامدهای اقتصادی و تولیدی جنگ، محدودیت‌های تأمین انرژی و افزایش هزینه‌های تولید دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نحوه قیمت‌گذاری گاز طبیعی به یکی از دغدغه‌های جدی این بخش تبدیل شده است. مسئله‌ای که صرفاً به میزان مصرف انرژی محدود نمی‌شود و مجموعه‌ای از فرمول‌های قیمت‌گذاری، هزینه‌های انتقال و توزیع، عوارض قانونی و جرایم مالی را در بر می‌گیرد؛ عواملی که در نهایت می‌توانند بر بهای تمام‌شده محصولات فولادی و توان رقابت‌پذیری تولیدکنندگان اثرگذار باشند.
در چنین شرایطی، این پرسش مطرح است که آیا سیاست‌های قیمت‌گذاری انرژی با واقعیت‌های اقتصادی و محدودیت‌های پیش‌روی صنایع فولادی تناسب دارد؟ به‌ویژه آنکه واحدهای احیای مستقیم، به‌عنوان یکی از حلقه‌های اصلی زنجیره تولید فولاد، وابستگی قابل‌توجهی به گاز طبیعی دارند و هرگونه تغییر در هزینه تأمین این انرژی، مستقیماً بر اقتصاد تولید آن‌ها اثر می‌گذارد.
فرمولی که نرخ گاز فولادسازان را تعیین می‌کند
یکی از مبانی اصلی تعیین نرخ گاز مصرفی واحدهای احیای مستقیم، مصوبه اصلاح‌شده هیات وزیران در سال ۱۴۰۲ است. بر اساس این مصوبه، نرخ گاز مصرفی این واحدها در بخش سوخت، معادل ۶۰ درصد نرخ خوراک گاز پتروشیمی‌ها تعیین شده است. بنابراین، برای درک سازوکار قیمت‌گذاری گاز در واحدهای احیای مستقیم، ابتدا باید مبنای محاسبه نرخ خوراک پتروشیمی‌ها را بررسی کرد.
طبق ابلاغیه وزارت نفت، نرخ خوراک گاز پتروشیمی‌ها بر اساس ترکیب دو مؤلفه محاسبه می‌شود: ۵۰ درصد میانگین وزنی قیمت گاز در بازارهای داخلی، صادراتی و وارداتی و ۵۰ درصد قیمت گاز طبیعی در بازارهای بین‌المللی.
در بخش بین‌المللی این فرمول نیز میانگین هم‌وزن قیمت گاز در چهار هاب مرجع شامل هنری‌هاب آمریکا، آلبرتا کانادا، ان‌بی‌پی بریتانیا و تی‌تی‌اف هلند مبنای محاسبه قرار می‌گیرد.
به این ترتیب، نرخ گاز مصرفی واحدهای احیای مستقیم از سازوکاری تأثیر می‌پذیرد که بخشی از آن به تحولات بازارهای جهانی گاز وابسته است؛ موضوعی که ضرورت بررسی تناسب این فرمول با شرایط اقتصادی، ساختار هزینه‌ای و الزامات رقابتی صنعت فولاد ایران را دوچندان می‌کند.