بازدید خبر: 4
به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه»، توافق جدیدی که بین دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا و اورسولا فون درلاین رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا در اسکاتلند اعلام شد شامل اعمال تعرفه ۱۵ درصدی بر واردات کالاهای اروپایی به آمریکا و همچنین تعهدی بلندپروازانه برای واردات انرژی از ایالات متحده است.
بر اساس این توافق اتحادیه اروپا متعهد شده است که طی سه سال، هر سال معادل ۲۵۰ میلیارد دلار انرژی عمدتاً نفت خام، گاز طبیعی مایع (LNG) و زغال‌سنگ متالورژیک را از آمریکا خریداری کند، اما کارشناسان این رقم را غیرواقعی می‌دانند، چراکه نه اتحادیه اروپا توان جذب چنین حجمی از واردات را داشته و نه ایالات متحده توان تأمین آن را دارد.
بر اساس داده‌های مؤسسه تحقیقاتی Kpler، واردات نفت خام دریابرد اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۴ حدود ۳.۳۸ میلیارد بشکه بوده که با میانگین قیمت ۷۰ دلاری، معادل ۲۳۶ میلیارد دلار می‌شود. از این مقدار تنها ۵۷۳ میلیون بشکه آن از آمریکا تأمین شده که ارزش آن حدود ۴۰ میلیارد دلار برآورد شده است.
در مورد گاز طبیعی مایع نیز اتحادیه اروپا در سال گذشته حدود ۸۲.۶۸ میلیون تن LNG وارد کرده که ۳۵.۱۳ میلیون تن آن از آمریکا بوده و ارزشی حدود ۲۱.۷ میلیارد دلار داشته است. واردات زغال‌سنگ متالورژیک نیز از آمریکا تنها ۲.۶۷ میلیارد دلار از کل واردات ۶.۷۲ میلیارد دلاری اتحادیه اروپا را شامل می‌شود.
در مجموع کل واردات انرژی اتحادیه اروپا از آمریکا در سال ۲۰۲۴ حدود ۶۴.۵ میلیارد دلار(یعنی تنها ۲۶ درصد از رقم تعهدشده در توافق جدید) بوده است. حتی اگر کل صادرات نفت، گاز و زغال‌سنگ آمریکا در سال گذشته به اروپا اختصاص می‌یافت باز هم رقم آن تنها به ۱۶۵ میلیارد دلار می‌رسید.
کلاید راسل ستون‌نویس رویترز (نویسنده این تحلیل) معتقد است این توافق حتی از توافق «مرحله اول» ترامپ با چین در دسامبر ۲۰۱۹ بلندپروازانه‌تر و غیرعملی‌تر است؛ توافقی که چین هرگز به سطح وعده‌داده‌شده واردات انرژی از آمریکا در آن نرسید.
البته برخی جزئیات توافق هنوز منتشر نشده و ممکن است شامل سوخت هسته‌ای یا فرآورده‌های پالایش‌شده نظیر دیزل نیز باشد، اما حتی با در نظر گرفتن این موارد نیز کارشناسان می‌گویند رسیدن به سقف ۲۵۰ میلیارد دلاری ناممکن است.
این پرسش همچنان باقی است که چرا دو طرف توافقی را امضا کرده‌اند که از پیش مشخص است قابل اجرا نیست. تحلیلگران گمان می‌برند اتحادیه اروپا ممکن است همان رویکرد چین در برابر ترامپ را در پیش گرفته باشد: وقت‌کشی، مذاکره آرام و امید به تغییر رئیس‌جمهور در انتخابات آینده آمریکا.