بازدید خبر: 1
چکامه جواهری آریا_ پایگاه خبری «معدن نامه»: هزینه رسانه تخصصی در بسیاری از شرکت‌ها به دلیل بدتعریف شدن دچار مشکل می‌شود. عنوان فاکتور کلی است، قرارداد دقیق نیست، خروجی مشخص نشده، گزارش عملکرد وجود ندارد و ارتباط هزینه با فعالیت شرکت روشن نیست. در چنین وضعی، مدیر مالی یا حسابرس وقتی با فاکتور رسانه‌ای مواجه می‌شود، ممکن است آن را هزینه‌ای مبهم، تبلیغاتی یا فاقد توجیه کافی بداند.
راه درست، حذف هزینه رسانه نیست؛ حرفه‌ای کردن آن است. شرکت بزرگ معدنی یا فولادی به اطلاع‌رسانی تخصصی نیاز دارد، اما این نیاز باید به زبان مالی و حقوقی قابل دفاع تبدیل شود. همان‌طور که پروژه عمرانی بدون قرارداد، صورت‌وضعیت و تحویل کار قابل دفاع نیست، خدمات رسانه‌ای نیز بدون شرح خدمات، خروجی و گزارش عملکرد نباید انجام شود.
رسانه تخصصی اگر قرار است در جایگاه مسئولیت اجتماعی رسانه‌ای، شفافیت صنعتی و مدیریت اعتبار قرار گیرد، باید از قالب پرداخت‌های سلیقه‌ای و نامشخص خارج شود. شرکت و رسانه هر دو باید بپذیرند که حرفه‌ای شدن رابطه، به سود هر دو طرف است.
پنج شرط دفاع‌پذیری
هزینه رسانه تخصصی زمانی قابل دفاع است که دست‌کم پنج شرط داشته باشد. نخست، باید با فعالیت شرکت مرتبط باشد. یعنی موضوع همکاری رسانه‌ای باید به حوزه فعالیت، پروژه‌ها، مسئولیت اجتماعی، ارتباط با ذی‌نفعان، مدیریت بحران یا نیازهای ارتباطی شرکت مربوط باشد. هزینه‌ای که ارتباط آن با فعالیت شرکت روشن نیست، به‌سختی قابل دفاع خواهد بود.
دوم، باید قرارداد رسمی وجود داشته باشد. قرارداد باید موضوع خدمات، تعهدات طرفین، زمان‌بندی، مبلغ، خروجی‌ها، نحوه انتشار و شیوه گزارش‌دهی را روشن کند. قرارداد کلی با عباراتی مانند «تبلیغات و اطلاع‌رسانی» کافی نیست. هرچه قرارداد دقیق‌تر باشد، احتمال ایراد بعدی کمتر می‌شود.
سوم، فاکتور باید عنوان صحیح داشته باشد. همه خدمات رسانه‌ای تبلیغات نیستند. تولید و انتشار گزارش تخصصی، گفت‌وگوی تحلیلی، پرونده مسئولیت اجتماعی، پوشش پروژه توسعه‌ای و تبیین بحران، ماهیت متفاوتی با آگهی مناسبتی دارند. عنوان فاکتور باید با خدمت واقعی تطبیق داشته باشد.
چهارم، خروجی باید قابل مشاهده باشد. لینک، فایل، نسخه چاپی، تصویر، گزارش انتشار و تاریخ باید ثبت شود. پنجم، گزارش عملکرد باید ارائه شود. گزارش عملکرد نشان می‌دهد خروجی‌ها چگونه با اهداف شرکت ارتباط داشته‌اند و چه خدمتی به شفافیت، پاسخگویی یا مدیریت اعتبار کرده‌اند.
نقش مدیر مالی
مدیر مالی نباید صرفاً مانع هزینه رسانه‌ای باشد. نقش درست او کمک به دفاع‌پذیر شدن هزینه است. اگر روابط عمومی می‌گوید همکاری با رسانه تخصصی برای شرکت ضروری است، مدیر مالی می‌تواند بگوید این هزینه باید با قرارداد دقیق، عنوان درست، خروجی مشخص و مستندات کافی انجام شود.
مدیر مالی حرفه‌ای اصل ارتباطات را انکار نمی‌کند؛ بلکه فرآیند آن را قابل رسیدگی می‌کند. این نگاه هم از شرکت دفاع می‌کند، هم از روابط عمومی، هم از رسانه. اگر هزینه‌ای درست مستند شود، در برابر پرسش‌های بعدی آسیب‌پذیری کمتری خواهد داشت.
در اصول حکمرانی شرکتی G20/OECD، شفافیت، افشا، مسئولیت هیئت‌مدیره و چارچوب‌های نظارتی برای اعتماد و کارایی بازارها مهم دانسته شده‌اند. از این منظر، مستندسازی هزینه‌های ارتباطی فقط موضوع حسابداری نیست؛ بخشی از نظم حکمرانی شرکت است.
نقش روابط عمومی
روابط عمومی باید نیاز ارتباطی شرکت را به زبان قابل قرارداد تبدیل کند. نباید فقط بگوید «رسانه لازم داریم». باید مشخص کند برای چه موضوعی، با چه رسانه‌ای، برای چه مخاطبی، با چه نوع محتوا، در چه بازه زمانی و با چه خروجی‌ای همکاری لازم است.
روابط عمومی باید قبل از هزینه، برنامه داشته باشد و بعد از هزینه، گزارش ارائه کند. اگر روابط عمومی فقط پس از اعتراض مدیر مالی یا حسابرس به فکر جمع‌آوری مستندات بیفتد، دیر عمل کرده است. دفاع‌پذیری هزینه از زمان طراحی همکاری آغاز می‌شود، نه پس از صدور فاکتور.
روابط عمومی همچنین باید میان رسانه‌های تخصصی معتبر و رسانه‌های فاقد اثرگذاری تفاوت بگذارد. انتخاب رسانه باید بر اساس مخاطب، کیفیت محتوا، حوزه تخصصی، سابقه، اعتبار و تناسب با هدف شرکت باشد؛ نه صرفاً بر اساس رابطه شخصی، فشار بیرونی یا عادت اداری.
نقش رسانه تخصصی
رسانه تخصصی نیز مسئول است. رسانه نمی‌تواند فقط فاکتور بدهد و انتظار داشته باشد شرکت از آن دفاع کند. اگر رسانه می‌خواهد به‌عنوان شریک اطلاع‌رسانی تخصصی شناخته شود، باید پروپوزال، شرح خدمات، خروجی قابل تحویل، گزارش عملکرد و مرز روشن میان خبر و محتوای حمایتی داشته باشد.
رسانه‌ای که خودش شفاف نیست، نمی‌تواند از شفافیت مطالبه کند. اگر رسانه محتوای حمایتی را به جای خبر مستقل جا بزند، اگر مرز آگهی و گزارش را روشن نکند، اگر خروجی کیفی ارائه ندهد یا اگر از رابطه مالی برای حذف نقد استفاده کند، اعتبار خود و کل مفهوم رسانه تخصصی را تضعیف می‌کند.
تعامل حرفه‌ای یعنی شرکت برای خدمات روشن هزینه می‌کند و رسانه نیز خدمات روشن ارائه می‌دهد. نه شرکت حق دارد پرداخت را خرید سکوت بداند، نه رسانه حق دارد پرداخت را بدون خروجی حرفه‌ای مطالبه کند.
هزینه رسانه در برابر حسابرس چگونه توضیح داده شود؟
برای اینکه هزینه رسانه تخصصی در برابر حسابرس قابل توضیح باشد، باید ارتباط هزینه با فعالیت شرکت روشن باشد. اگر شرکت معدنی برای گزارش تخصصی درباره پروژه اکتشاف، مسئولیت اجتماعی در منطقه معدنی، چالش حقوق دولتی، ایمنی یا تبیین محدودیت انرژی هزینه کرده، این ارتباط قابل توضیح است. اما اگر عنوان هزینه مبهم باشد و خروجی نیز مشخص نباشد، دفاع از آن دشوار می‌شود.
مدارک قابل ارائه باید شامل قرارداد، فاکتور، خروجی منتشرشده، گزارش عملکرد، مکاتبات مربوط به تأیید محتوا و مستندات انتخاب رسانه باشد. این اسناد نشان می‌دهد هزینه انجام‌شده تصادفی یا شخصی نبوده، بلکه بخشی از برنامه ارتباطات شرکت بوده است.
هزینه رسانه و مسئولیت اجتماعی
در شرکت‌های بزرگ، بخشی از هزینه رسانه تخصصی می‌تواند به مسئولیت اجتماعی مربوط باشد؛ نه به معنای تبلیغ مسئولیت اجتماعی، بلکه به معنای گزارش‌دهی و توضیح اثر. استانداردهای GRI گزارش‌دهی درباره اثرات سازمان بر اقتصاد، محیط‌زیست و مردم را راهی برای افزایش شفافیت و فهم ذی‌نفعان از نقش سازمان در توسعه پایدار معرفی می‌کنند.
بنابراین اگر شرکت برای توضیح پروژه‌های اجتماعی، اثرات محیط‌زیستی، ایمنی، آموزش محلی یا توسعه منطقه‌ای با رسانه تخصصی همکاری می‌کند، این همکاری باید در قالب گزارش‌دهی و اطلاع‌رسانی مسئولانه تعریف شود. البته باز هم شرط اصلی، قرارداد، خروجی و گزارش عملکرد است.
جمع‌بندی
هزینه رسانه تخصصی زمانی قابل دفاع است که از ابتدا با قرارداد، خروجی، فاکتور دقیق و گزارش عملکرد طراحی شود. اصل پرداخت به رسانه تخصصی مشکل نیست؛ مشکل پرداخت مبهم، بی‌سند و فاقد ارزیابی است. مدیر مالی باید هزینه را قابل رسیدگی کند، روابط عمومی باید نیاز ارتباطی را دقیق تعریف کند و رسانه باید خروجی حرفه‌ای ارائه دهد. در چنین چارچوبی، هزینه رسانه تخصصی از یک ردیف مبهم تبلیغاتی به بخشی از نظام شفافیت، پاسخگویی و مدیریت اعتبار شرکت تبدیل می‌شود.