بازدید خبر: 1
احسان رنجبران_ پایگاه خبری «معدن نامه»: روند تولید و تجارت فولاد در ترکیه و هند نشان می‌دهد دو اقتصاد مهم آسیایی با وجود تفاوت در ابعاد بازار و سیاست‌های صنعتی، همچنان توسعه ظرفیت داخلی و تقویت جایگاه خود در بازار جهانی فولاد را دنبال می‌کنند. ترکیه در ماه‌های اخیر افزایش تولید و بهبود تراز تجاری فولاد را تجربه کرده و هند نیز با حفظ جایگاه دومین تولیدکننده بزرگ فولاد جهان، برنامه‌ای بلندمدت برای افزایش ظرفیت تولید و خودکفایی بیشتر ترسیم کرده است.
ترکیه تولید فولاد را افزایش و واردات را کاهش داد
تولید فولاد خام ترکیه در ژوئیه ۲۰۲۶ با رشد ۷ درصدی نسبت به مدت مشابه سال گذشته به ۳.۴ میلیون تن رسید. مجموع تولید این کشور در هفت ماه نخست سال نیز با افزایش ۷.۹ درصدی به ۲۳.۲ میلیون تن رسید.
در همین مدت مصرف فولاد نهایی ترکیه در ژوئیه ۵.۱ درصد کاهش یافت و به ۳.۵ میلیون تن رسید، اما در بازه ژانویه تا ژوئیه با رشد ۴.۷ درصدی به ۲۳.۳ میلیون تن افزایش پیدا کرد.
تحولات تجارت خارجی نیز از بهبود نسبی موقعیت فولاد ترکیه حکایت دارد. صادرات محصولات فولادی این کشور در ژوئیه با رشد ۲.۹ درصدی به ۱.۲ میلیون تن رسید و ارزش آن با افزایش ۴.۴ درصدی، ۸۲۷.۳ میلیون دلار ثبت شد. در مقابل، واردات فولاد با افت ۱۹.۷ درصدی به ۱.۵ میلیون تن کاهش یافت و ارزش آن نیز ۱۷.۶ درصد کمتر شد و به ۱.۱ میلیارد دلار رسید.
در هفت ماه نخست سال، ترکیه ۹ میلیون تن فولاد به ارزش ۶.۱ میلیارد دلار صادر کرد و واردات آن به ۱۰.۷ میلیون تن به ارزش ۷.۴ میلیارد دلار رسید. در نتیجه نسبت پوشش صادرات به واردات از ۷۶.۹ درصد در سال گذشته به ۸۲.۱ درصد افزایش یافت.
بازارهای جدید صادراتی به کمک فولاد ترکیه آمدند
یکی از عوامل مهم در بهبود عملکرد صادراتی ترکیه، افزایش حضور این کشور در بازار آمریکای جنوبی بوده است. به گفته ویسل یایان دبیرکل انجمن تولیدکنندگان فولاد ترکیه صادرات فولاد به این منطقه با رشد ۸۵ درصدی به ۷۶۲ هزار تن رسید.
این روند نشان می‌دهد تولیدکنندگان ترکیه برای حفظ رشد تولید، علاوه بر بازار داخلی به دنبال تنوع‌بخشی به مقاصد صادراتی و افزایش سهم خود در بازارهای جدید هستند.
هند سهم خود از تولید جهانی فولاد را افزایش داد
در سوی دیگر هند رویکردی بلندمدت‌تر برای توسعه صنعت فولاد دنبال می‌کند. این کشور از سال ۲۰۱۸ تاکنون جایگاه دومین تولیدکننده بزرگ فولاد جهان را حفظ کرده و سهم آن از تولید فولاد خام جهان از ۵.۲ درصد در سال ۲۰۱۴ به ۷.۹ درصد در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است.
هند همچنین دومین مصرف‌کننده بزرگ فولاد نهایی جهان محسوب می‌شود. مصرف فولاد نهایی این کشور از ۷۷ میلیون تن در سال مالی ۲۰۱۵-۲۰۱۴ به ۱۶۳.۷ میلیون تن در سال مالی ۲۰۲۶-۲۰۲۵ رسیده است. این افزایش عمق رشد بازار داخلی هند و اهمیت تقاضای داخلی در سیاست فولادی این کشور را نشان می‌دهد.
دهلی ظرفیت ۵۰۰ میلیون تنی را هدف گرفته است
برنامه هند تنها به حفظ جایگاه فعلی محدود نمی‌شود. این کشور دستیابی به ظرفیت تولید ۵۰۰ میلیون تن فولاد تا سال ۲۰۴۷ را هدف‌گذاری کرده است و این هدف بیانگر نقش صنعت فولاد در برنامه توسعه صنعتی و اقتصادی بلندمدت هند است.
در کنار افزایش ظرفیت، دولت هند هم‌زمان بر کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد تمرکز کرده و در مسیر دستیابی به خالص انتشار صفر تا سال ۲۰۷۰ برنامه‌های کربن‌زدایی این صنعت را دنبال می‌کند.
تفاوت دو الگو: صادرات‌محوری ترکیه و ظرفیت‌سازی هند
مقایسه عملکرد دو کشور نشان می‌دهد ترکیه در کوتاه‌مدت بیشتر بر افزایش تولید، کاهش واردات و توسعه بازارهای صادراتی متمرکز است، درحالی‌که هند برنامه‌ای گسترده‌تر برای افزایش ظرفیت تولید، پاسخ به رشد تقاضای داخلی و تقویت خوداتکایی صنعتی دنبال می‌کند.
نقطه مشترک دو کشور تلاش برای تقویت زنجیره فولاد داخلی و کاهش آسیب‌پذیری در برابر تحولات بازار جهانی است. ترکیه از مسیر افزایش صادرات و بهبود نسبت پوشش صادرات به واردات این هدف را دنبال می‌کند و هند با اتکا به بازار داخلی بزرگ خود، توسعه ظرفیت تولید را در افق ۲۰۴۷ در دستور کار قرار داده است.
این روند برای بازار جهانی فولاد نیز اهمیت دارد زیرا تداوم سرمایه‌گذاری در ظرفیت تولید دو تولیدکننده بزرگ آسیایی می‌تواند بر موازنه عرضه و تقاضا، جریان تجارت جهانی و رقابت صادراتی فولاد در سال‌های آینده اثرگذار باشد.